Tarot's Major Arcana

De Dwaas, de eerste van de tweeëntwintig kaarten hieronder, staat aan het begin van wat tarotlezers de Grote Arcana noemen: de groep die de grote thema's en keerpunten van een leven verbeeldt. Waar de rest van het dek uiteenvalt in vier kleuren met munten, staven, zwaarden en bekers, hoort geen van deze tweeëntwintig kaarten bij een kleur. Ze staan op zichzelf, hebben allemaal een eigen naam en een eigen tafereel, en benoemen iets dat groter is dan de week waarin je ze trekt. Dat verschil in schaal is het belangrijkste onderscheid. Een kleine kaart kan gaan over de brief die je vandaag verstuurt; een kaart als De Keizer of Gerechtigheid gaat eerder over de manier waarop je met gezag, verantwoordelijkheid en afweging omgaat, ook los van die ene brief. Dat maakt deze tweeëntwintig niet belangrijker of zwaarder dan de rest van het dek, wel breder: ze beschrijven eerder een thema dat je jaren kunt herkennen dan een gebeurtenis die volgende dinsdag plaatsvindt. Traditioneel zijn ze genummerd van nul tot eenentwintig, van De Dwaas tot De Wereld, en veel lezers vatten die reeks op als een route: een onbevangen vertrek, een lange weg met leermeesters en tegenslagen, en aan het eind iets dat rond is. Die ordening helpt om de kaarten te leren kennen, maar is geen wet. Zie het nummer als een plaatsbepaling binnen de groep, niet als een fase waarin je zou moeten zitten. Onderling lopen ze flink uiteen, en dat is precies waarom de groep bruikbaar is. Een deel kijkt naar binnen: De Kluizenaar gaat over terugtrekken en de vraag wat je zelf eigenlijk vindt, De Hogepriesteres over wat je aanvoelt zonder het te kunnen beredeneren. Een ander deel kijkt naar buiten en naar beweging: De Magiër met initiatief en middelen die er zijn, De Zegewagen met richting en vaart, De Keizer met structuur en het dragen van gevolgen. En dan is er nog een groep die gaat over wat zich aan je invloed onttrekt: Het rad van Fortuin met zijn wisselingen, De Toren met een omslag die niemand gepland heeft, De Dood met een einde dat er hoe dan ook komt. Ook het tempo verschilt sterk. De Gehangene staat stil en draait alles om; Gematigdheid mengt geduldig en zoekt maat, terwijl De Toren in één klap iets wegneemt. Twee kaarten uit deze groep kunnen elkaar in een legging dus flink tegenspreken, en vaak beschrijft de ene wat je wilt en de andere wat er werkelijk speelt. Wat je beter niet doet, is deze kaarten indelen in goede en slechte. De Dood en De Duivel schrikken mensen af, maar gaan over afsluiten en over gehechtheid waar je zelf aan vastzit. Omgekeerd zijn De Zon en De Ster geen garantie op een goede afloop; ze beschrijven vertrouwen, opluchting en uitzicht, en die kunnen naast een moeilijke situatie bestaan. Ook De Dwaas is dubbel: wat de een moed noemt, noemt de ander onbezonnen. Houd ten slotte het rekenwerk in gedachten. Van de achtenzeventig kaarten horen er tweeëntwintig bij deze groep, ruim een kwart, dus in een legging van vijf zijn er gemiddeld één of twee en is drie niet bijzonder. Pas als het duidelijk meer zijn dan je gewend bent, is het zinvol daar iets in te lezen. Hieronder vind je ze alle tweeëntwintig, elk met een eigen pagina waarop je rustig verder kunt lezen.